Το Wort Hotel, στο Τζάκσον του Γουαϊόμινγκ, ήταν το πρώτο μέρος όπου άρχισα να δίνω τακτικά συναυλίες και μάλιστα επ' αμοιβή. Χρόνια πριν, ο John Fahey και ο Leo Kottke είχαν ανέβει μαζί στην ίδια αυτή σκηνή, κάτω απ' τα ίδια φώτα κι έπαιξαν μουσική που έμελλε να επηρεάσει τους κιθαρίστες ολόκληρων δεκαετιών. Θυμάμαι ακόμα πώς ένιωθα συνειδητοποιώντας ότι έπαιζα στο ίδιο αυτό μέρος. Ήταν σαν να κοιμάσαι με το βιβλίο της Άλγεβρας κάτω απ' το μαξιλάρι σου τη νύχτα πριν το διαγώνισμα - η αίσθηση ότι μπορείς να κάνεις κάτι επειδή βρίσκεσαι τόσο κοντά στο αντικείμενο.

Αυτά είχαν γίνει το 1990 κι από τότε τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά. Αφού έζησα πέντε χρόνια δουλεύοντας με το φορτηγάκι μου κι έδωσα συναυλίες σ' όλες τις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, τώρα τα μαλλιά μου είναι πολύ πιο κοντά κι οι γραμμές στο πρόσωπό μου λιγάκι πιο βαθιές. Έχω ένα παιδί που το μεγαλώνω μόνος μου, ετοιμάζω το διδακτορικό μου και ζω σε μια κωμόπολη της Αλάσκα που δεν είναι προσβάσιμη από το δρόμο. Πλέον έχω μια διαφορετική προσέγγιση στον τρόπο που γράφω και εκτελώ μουσική. Δεν ηχογραφώ πλέον CD καθώς θέλω να μειώσω τον όγκο των απορριμμάτων που κατευθύνονται στους χώρους υγειονομικής ταφής απορριμμάτων και δεν χρεώνω χρήματα για τα τραγούδια μου ως μια σκόπιμη κίνηση που ξεφεύγει από το τελικό κριτήριο που φαίνεται να κυριαρχεί τόσο πολύ την καθημερινή μας ζωή.

Εξακολουθώ όμως να τα γράφω και τα τραγουδώ όταν παίζω σε κάποια συναυλία και τα μοιράζω από αυτήν την ιστοσελίδα. Η πτυχιακή μου εργασία με μεταφέρει σε ενδιαφέροντα μέρη μέσα από σύντομες σημειώσεις κάποιες φορές και προσπαθώ να προγραμματίζω συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Κατά καιρούς τα καταφέρνω στο Fairbanks and Anchorage.

Αλλά αν δε ζείτε σε αυτά τα μέρη, ή ακόμα και αν ζείτε, η σελίδα με τα Downloads είναι γεμάτη μικρούς ψηφιακούς πιγκουίνους που περιμένουν να περπατήσουν σε όλο τον πλανήτη χωρίς να αφήνουν ίχνη πάνω στο χιόνι.